W pamięci tkwi sen. Pełen nostalgicznej atmosfery dzieciństwa. Powtarzające się nocne marzenie. Wędruję przez las i nagle, na jego skraju, jak w baśni, zaczarowane miejsce. Piękne i niezwykłe. I wiem, w niewybudzonej jeszcze świadomości, że to tak niedaleko. Dlaczego nigdy tu nie dotarłem? Później świt poranka i szara rzeczywistość. A dzień, jakby milszy o wspomnienie bajkowej ścieżki, drwiącej z czasu i praw przyrody. Czy to tylko marzenia?
Czas na remanenty, bo wiele ciekawych zdarzeń przed nami. Wracając pamięcią do majowych wiosennych dni, nie sposób zapomnieć krótkiego wypadu do Ojcowa. A tam, na początku, jak na szkolnej wycieczce. Pieskowa Skała z zamkiem i Maczugą Herkulesa. Później już, nieco inne ścieżki, prowadzące aż do krańca Doliny Prądnika. Mniej uczęszczane i cieszące oczy wspaniałymi widokami Krakowskiej Jury. Z podnóża można powędrować wyżej, skąd rozpościera się przepastny obraz doliny. Jednodniowy pobyt w tej uroczej krainie pozwala jeszcze na spacer Doliną Sąspowską, gdzie wydaje się, że czas nie poczynił tutaj żadnych zmian przez ostatnie dwieście lat. Ścieżki prowadzą obok bobrzych żeremi i wcinają się w bujną, niczym z Bieszczadzkich połonin zieleń. W powrotnej drodze starcza czasu by odwiedzić sąsiadujące z Ojcowem Grodzisko, gdzie na szczycie wapiennej skały wznosi się XVI-to wieczny kościółek. Jeden dzień, tylko sto kilkanaście kilometrów od domu a jakie wspaniałości. Słowa ich nie opiszą. Nieco więcej opowiedzą fotografie, do obejrzenia których zapraszam.
Wędrowanie daje okazję do refleksji nad minionym czasem, niesie dar spotkania z drugim człowiekiem. Gdy jego ścieżki prowadzą w górskie krainy, otwiera księgę, pełną czarów i niezwykłości. Tam, przestrzeń zamknięta w zamglonych dolinach, zbocza pocięte wartkimi strumieniami potoków, zieleń lasów i szorstkość skalnych ścian, tworzy poemat, będący suplementem Księgi Rodzaju. W górach jest początek, trwanie a czasem żal rozstania. Góry kuszą swym majestatem a wrażliwy wędrowiec nie odrzuci takiego zaproszenia.
20 czerwca 2008 r. o godz. 21.00 przyjdź i zamknij oczy, by zobaczyć cudne manowce, by wraz poezją Edwarda Stachury poczuć się jak wędrowiec, który szuka dobra, prawdy, piękna a przede wszystkim miłości. Szczegóły na plakacie.
