Masyw Śnieżnika położony w południowo-wschodnim krańcu Kotliny Kłodzkiej jest nieco zapomnianym i niedocenianym miejscem turystycznych wycieczek. Wyznaczając nieodległy nam cel górskiej włóczęgi, zwykle kierujemy się w Beskidy. Wystarczy jednak dołożyć do planowanej podróży 30 – 40 kilometrów, by znaleźć się u podnóża Śnieżnika, który mierząc 1 425 m.n.p.m jest jednym z najwyższych szczytów pasma Sudetów. Wycieczkę rozpoczęliśmy z Międzygórza, niewielkiej turystycznej miejscowości, której atrakcjami są stare, niemalże bawarskie pensjonaty i malowniczy wodospad z kaskadami spienionego nurtu górskiego potoku, zwanego Wilczką. Czerwony szlak wiedzie poprzez zalesione wzgórza, zdobione skalnymi tworami na przełęcz pod szczytem, gdzie napotkamy budynek turystycznego schroniska. Stąd, podążając ścieżkami wzdłuż granicy z Republiką Czeską wspinamy się łagodnym podejściem na kopulasty wierzchołek. Rozpościera się z niego interesujący widok na odległe przestrzenie Kotliny Kłodzkiej i Masyw Gór Bialskich. Na horyzoncie majaczą Beskidy i majestatyczna Ślęża. Ciekawy widok, gdyż wszędzie gdzie sięga wzrok dostrzegamy górskie pasma. Szkoda jedynie, że nierozsądną decyzją sprzed 35 lat zamieniono w kupę gruzu wieżę widokową, która od końca XIX wieku dominowała nad kopułą szczytową. Powrót od schroniska jest możliwy wariantowymi szlakami – zielonym lub niebieskim. Prowadzą one do centrum Międzygórza, pośród malowniczego drzewostanu porastającego stoki Śnieżnika. Załomy ścieżek co chwila odsłaniają przepastne widoki na sąsiadujące górskie zbocza i odległe przestrzenie Doliny. Może szata roślinna nie jest tak bogata i rozmaita jak w Beskidach, ale warto poznać to miejsce i nacieszyć oczy widokiem górskich pejzaży.
