Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

W sobotę – 13 listopada, przy pięknej słonecznej pogodzie, wybraliśmy się na jesienną wycieczkę jurajskimi szlakami, łączącymi miejscowości Podlesice i Skarżyce. Wędrówkę rozpoczęliśmy szlakiem czerwonym z parkingu położonego przed Podlesicami, kierując się do ośrodka wypoczynkowego w Morsku. Stamtąd, przechodząc pod Okiennikiem Wielkim, dotarliśmy do Skarżyc. Po zwiedzeniu zabytkowego Sanktuarium Matki Boskiej Skarżyckiej, wróciliśmy w to samo miejsce szlakiem niebieskim. Mimo zapadającego zmierzchu starczyło czasu na krótki pobyt na wojennym cmentarzu w Kotowicach, kryjącym szczątki żołnierzy wszystkich trzech zaborczych armii, poległych w tej okolicy pod koniec I-wszej Wojny Światowej.

Z ogromną satysfakcją pragnę poinformować klubowiczów i obserwatorów naszej aktywności, że propagowana przez KKTA  idea czynnego wypoczynku, poznawanie małej i dużej Ojczyzny, a przy tym – promocja Gminy Blachownia i jej walorów rekreacyjnych, zostały zauważone i docenione przyznaniem przez Panią Burmistrz Anettę Ujmę wyróżnieniem. Materialnym symbolem tej decyzji było przekazanie na uroczystej akademii z okazji Święta Odzyskania Niepodległości statuetki, którą prezentuję poniżej.

Dziękujemy Kapitule za to wyróżnienie, które odbieramy zespołowo, gdyż każdy z uczestników wycieczek, rekreacyjnego biegania, czy innych przedsięwzięć, dołożył do tego dzieła swoją cegiełkę, inwencję i trud pracy. Nie sposób w takiej chwili nie wspomnieć ks. Jacka Michalewskiego, bez którego inicjatywy i zaangażowania, nie mielibyśmy dzisiaj z czego się cieszyć. Praktycznie kontynuujemy jego ideę, dodając jedynie nowe pomysły i pozyskując kolejnych przyjaciół. Z perspektywy czterech minionych lat mogę przyznać, że wiele udało się zrealizować. Oczywiście, nie obyło się bez błędów i potknięć, ale to jeszcze mocniej mobilizuje do działania i szerszego otwarcia w stronę blachowieńskiej społeczności. Dopóki starczy nam woli i radości ze wspólnie spędzanych chwil, będziemy szukać nowych pomysłów i inspiracji, które w klubowe środowisko może wnieść każdy, kto chciałby w niebanalny sposób zagospodarować czas wolny od pracy, czy nauki. Kto chciałby stanąć bliżej darów przyrody i wartości przez wieki uznanych za najważniejsze dla trwania narodu i jego świadomości .

Znów witamy jesień. A wraz z nią, w jej złocistych kolorach nadszedł czas pożegnań. Letnim rowerowym ścieżkom mówimy do zobaczenia wiosną. A sobie… ? Może zimową porą nie będziemy zasypiać przed telewizorem i tak jak w latach ubiegłych, wyruszymy na bliższe i dalsze spacery.  Może jeszcze uda się, choć w nieco innej scenerii, zorganizować rowerową przejażdżkę. Gdyby pogoda była łaskawa, spróbujmy pomyśleć o jakiejś beskidzkiej wędrówce lub jurajskiej włóczędze. Tymczasem dziś zwróćmy się ku tegorocznym wspomnieniom, wyzwalając nutę refleksji, ocen i przemyśleń. Cieszy stwierdzenie, że chyba jeszcze wiele przed nami. Ale trzeba mieć świadomość, że do doskonałości daleko. Więc warto zastanowić się, co możemy zrobić lepiej, ciekawiej, sensowniej. Myślę, że każdy, kto uczestniczył w przedsięwzięciach KKTA, lub choćby śledził z oddali pojawiające się informacje na klubowym blogu, będzie miał własny punkt widzenia, a opinie i wnioski staną się cennymi uwagami i motywacją do dalszego działania.

Czytaj dalej →

Daty – to prozaiczny porządek kalendarza. Bywają pospolite i niezwyczajne. Często tak znamienne, że mimo upływu czasu poruszają świadomość, zwracając ją ku przeszłości. Minęło wiele lat, ale pamięć tamtego październikowego popołudnia nie odejdzie w otchłań zapomnienia, wraz z pokoleniem mu współczesnym. Wtedy, przed 32 laty, też mieliśmy 16 dzień października. Tak jak dzisiaj. Wtedy, w naszych sercach zagościła radość i nadzieja. Zaświecił promyk prawdziwej wolności. Jeszcze niedawno był pośród nas. Wyjechał na konklawe i został papieżem. Nauczycielem i autorytetem, za którym podążają narody. „Ducha nie gaście” –  wielokrotnie napominał słowami św. Pawła i przemierzał świat, służąc prawdzie i człowiekowi. Gdy odwiedzał rodzinną ziemię, stawaliśmy na pielgrzymim szlaku, by głębiej przeżyć tę tajemnicę spotkania zagubionego w cywilizacyjnym chaosie człowieka z mocą wiary, w jedyny porządek świata i w sens egzystencji. Ileż razy byliśmy przez lata pontyfikatu blisko Niego. Niemal na wyciągnięcie ręki. Wtedy, wydawało się, że taki stan będzie trwał niezmiennie. Że mamy czas, by słuchać. Czas, by życiem zaświadczyć, że nauka nie poszła na marne.

Czytaj dalej →