Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Kiedy mrok okryje ziemię, a grudniowe niebo rozświetli blade światło wschodzących gwiazd, zda się, że znów jest tak samo jak przed rokiem. Może pojawi się puste miejsce przy wigilijnym stole. Może ktoś odszedł i już nie wróci by wziąć w dłonie okruch białego opłatka. Może świat mniej wokół radosny, a życie trudniejsze. Jest jednak coś, co trwa niezmiennie i stwarza dla tego wieczoru aurę ciepła, bezpieczeństwa i spełnienia. To miłość, płynąca wartkim nurtem życzeń, słanych szczerym sercem. W cieniu choinki i Betlejemskiej Stajenki. Kolejny raz znużeni wiekiem stają się dziećmi, a dzieci odnajdują swoje marzenia ukryte w świątecznych upominkach. W niepamięć odchodzą zadawnione krzywdy. Spoglądając na migocący płomień świecy z Caritasu mimowolnie przychodzi potrzeba poniesienia pomocy skrzywdzonym i zagubionym. Zewsząd dobiegają nas słowa bogate w dobro, nadzieję i życzliwość. To nieliczny dzień w roku, pełen bezinteresownej miłości. Tylko, dlaczego taki jedyny? By tak właśnie nie było, życzymy sobie, by takie małe Wigilie codziennie rozgrzewały nasze serca. Byśmy czuli, że jesteśmy potrzebni, kochani, a dobro czynione wysiłkiem pracy niech nikt nie trwoni i lekceważy. A Pan, który stanął dziś pośród nas, niech doda nam wiary i woli podążania jego nauką. Tak, by każdy dzień, mógł być naszym kolejnym, Bożym Narodzeniem.

Jedyne, co mam, to złudzenia,

Że mogę mieć własne pragnienia.

Grudniowy, mroczny, śnieżny dzień. Poranek z okrutną rzeczywistością, wykrzyczaną telewizyjnym orędziem. Oschłym, generalskim żargonem. Potem kościół, bo to przecież niedziela i wokół szare, zatrwożone twarze. A na ulicach błyskające złowrogim, niebieskim światłem milicyjne gaziki. Bliżej miasta, brnące w śnieżnym błocie wojskowe transportery. Jedni do ROMO, inni do interny. Do wczoraj byli sąsiadami, przyjaciółmi z wojska, chłopakami z tej samej ulicy. Ściśnięte żalem serca. Niepewność i strach. Jeszcze tliły się złudzenia. Nadzieja wolności. Wolności bycia sobą. Nie udawanej spolegliwości. Wolności wyznawania wiary ojców, która nie zamknie drogi do wykształcenia, czy zawodowego awansu. A teraz – zniewolenie sumień. Brutalne zburzenie więzi i odpowiedzialności, które nazwaliśmy Solidarnością. Ta grudniowa noc na długie lata zatrzaśnie drzwi przed historyczną prawdą Katynia i sowieckiego szczęścia. Coś dławiło duszę, ściskało za gardło. Dlaczego? Czy znów będziemy Mesjaszem narodów? I przyszło po krótkiej wiośnie znów żyć w zakłamaniu i konformizmie. Być aktorem. Emocjonalnie zimnym wobec tych, co chełpili się władzą, a sobą w czterech ścianach mieszkania. I pośród tłumu, gdy niemal łkając niosła się błagalna pieśń : „Ojczyznę wolną, racz nam wrócić Panie”. Co wtedy pozostało – „kolejka po szarość”. A życie bezbarwnej ulicy, czterech gazet i jednego telewizyjnego kanału podpowiadało z ironią:

Jedyne, co mam, to złudzenia,

Że mogę je mieć

Czytaj dalej →

Tradycja Świąt Bożego Narodzenia to choinka, żłobek, wigilijna wieczerza i opłatek przełamywany z serca płynącymi życzeniami. Nim zasiedliśmy przy rodzinnym stole, spotkaliśmy się raz jeszcze w tym roku w przyjacielskiej atmosferze, takiej jak wtedy, gdy wędrowaliśmy górskimi i rowerowymi szlakami. Zaprosiliśmy również wszystkich tych, którzy pomagali w organizacji imprez biegowych, czy to obsługując biuro zawodów czy też przygotowując trasę. Wszyscy jesteśmy przecież cząstką Katolickiego Klubu Turystyki Aktywnej i tworzymy wspólnotę. Nie zamkniętą, zorientowaną tylko na własne pomysły, ale z radością witającą nowych przyjaciół, których również chcieliśmy zaprosić w nasze szeregi i wspólnie przełamać się opłatkiem. Spotkanie obfitowało w moc serdeczności i życzeń na nadchodzący rok.

Witaj, która ludzi prostujesz ku górze,

Witaj, która demony strącasz do przepaści,

Witaj, błędu depcąca szaleństwo,

Witaj, ujawniająca ułudę bałwanów…

rozbrzmiało hymnem zwanym już od półtora tysiąca lat – „Akatystem ku czci Bogurodzicy”. Popłynął śpiew niosący w sobie średniowieczną ornamentykę bizantyjskiej i starocerkiewnej muzyki liturgicznej. W wigilię Święta Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, uroczyście wypełnił mury parafialnej świątyni. Jego wykonawcy, Młodzieżowa Schola Dziewczęca „Gloria Amen” pod batutą s. Klary, zaproponowała przybyłym na adwentowe spotkanie godzinę niezwykłej modlitwy. Przez wieki wielbiono Matkę Boga na wiele sposobów. Ile w ludzkich zdolnościach drzemie talentów i wrażliwości, tyle jest dróg do wyrażenia hołdu i dziękczynienia. Jedna z takich ścieżek to muzyka. Wielość jej gatunków, przemnożona przez style i epoki stanowi niewyczerpane źródło inspiracji w szukaniu środków wyrazu, także dla jej chrześcijańskiego nurtu. Cofając się w bardzo odległą przeszłość, gdy jeszcze niemal dotykalne jest wspomnienie ziemskiego życia Chrystusa, gdy kościół Wschodni i Zachodni tworzy jedną wspólnotę, gdy plemiona „niewiernych” pustoszą ziemie Rzymskiego Cesarstwa, powstają hymny. Pieśni o surowej, ale jakże pięknej melodyce, wysławiające postać Maryi i opowiadające o przyjściu na świat Mesjasza. Powstaje zbiór 24 hymnów, zwany „Akatystem  ku czci Bogurodzicy”. Mijają wieki a dzieła tworzone potrzebą serca pozostają wciąż piękne. Dziś w zgiełku cywilizacyjnego chaosu urzekają prostotą i zdawać by się mogło jakąś przedziwną aurą, emanowaną przez dźwięki, takie jak dziś, rozbrzmiewające głosami bizantyjskiego chorału. Kościół rozświetlony cerkiewnymi świecami migocącymi pod ikoną Maryi, okrywającej dłońmi symbolizującą Ducha Świętego gołębicę, dodaje muzyce niepowtarzalnego klimatu. A ta, dzięki zapałowi grupki młodzieży, która śpiewem ubogaca cotygodniową liturgię, poniosła słowa modlitwy pieśnią do stóp Bogurodzicy. Nam zaś, wsłuchanym i zamyślonym, pozwoliła zasmakować uroków piękna, którym stulecia przydały szlachetności i subtelnej urody.