Fotoklub Rzeczpospolitej Polskiej, Stowarzyszenie Twórców, Oddział Jurajski zaprasza do ART RESTAURANT STACHERCZAK, przy ul. Kościuszki 1 w Częstochowie do obejrzenia wystawy najlepszych prac fotograficznych wybranych z 5 lat działalności członków klubu. Wśród wystawionych prac znajdziemy fotografie Krzysztofa Parkitnego, Dariusza Cierpiała i Karola Parkitego.
Serdecznie zapraszamy.
Krzyże wtopione w polski krajobraz jakże często znaczą miejsca dotknięte ludzkim cierpieniem. Najczęściej bywają symbolem bólu i pamięci. Zawsze są jednak znakiem zwycięstwa życia nad śmiercią, dobra nad złem. Wzywają przechodzących obok do chwili refleksji. Czasem wręcz proszą o modlitwę epitafijnym słowem pozostawionym na belkach. Wołają o pamięć a chrześcijanom przypominają kalwaryjską drogę Chrystusa.
Sierpień śle pod tron Bożej Matki pątnicze modlitwy. Pielgrzymujemy, by w drodze, przy śpiewie ptaków i wtórze szumiącego w gałęziach drzew wiatru pochylić głowę przed przydrożnym krzyżem. Skierować wzrok na biel brzozowych pni i kapliczki ukryte w ich cieniu, dostojnie skrywające postać Niepokalanej. Nasze sierpnie . Litanie kroków odciśniętych w piasku polnych dróg, wiodących utrudzonych ale szczęśliwych w progi sanktuariów. Zmierzają do Matki. Bo przecież Matka zrozumie i ludzkie słabości i pokorne prośby. Wybaczy i wstawi się przed tronem Stwórcy. Ufamy, wierzymy i szukamy pocieszenia
Płynie, wije się rzeczka, jak błyszcząca wstążeczka,
Tu się srebrzy, tam ginie, a tam znowu wypłynie.
Woda w rzeczce przejrzysta, zimna, bystra i czysta,
Biegnąc mruczy i szumi, ale kto ją zrozumie ?
Tylko kamień i ryba znają mowę tę chyba,
Ale one, jak wiecie, znane milczki na świecie.
Ten wiersz Juliana Tuwima, dobrze znany starszym ”nastolatkom” z elementarzowej rymowanki, mógłby z powodzeniem towarzyszyć kolejnej naszej rowerowej wyprawie, której celem stały się ścieżki i bezdroża północnego skraju Jury Wieluńskiej, pociętego wijącym się korytem Warty. Można tam dotrzeć do miejsc, w których czas wiele lat temu zatrzymał swój bieg. Można zanurzyć się w morzu zieleni, ozdobionym błękitem srebrzącej się promieniami słońca rzecznej toni. Można próbować zrozumieć język przyrody. Gdy jednak zmysły powrócą na ziemię i skoncentrują się na poszukiwaniu tabliczek wyznaczonego mapą szlaku turystycznego, zrozumienie obojętności i nonszalancji ludzi za nie odpowiedzialnych staje się niezwykle trudne. Na szczęście, piękno tego zakątka wynagrodziło dodatkowe 15 km, które trzeba było z mozołem pokonać wśród piachów i wzniesień nadwarciańskiej krainy.
