Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Przed dziesięcioma laty, wędrując tym szlakiem uznaliśmy, że warto tu raz jeszcze dotrzeć, może w bardziej pogodny, wiosenny czas. Problemy związane z przejazdem autobusu poza granicę Polski, zmuszały do odkładania tego planu na przyszłość. Obecnie dysponując taką możliwością, zrealizowaliśmy to zamierzenie, udając się w nieodległe od nas tereny Czech. Autobus dojechał  na skraj miejscowości Frenstat pod Radhostem, na Przełęcz Pindula, skąd za niebieskimi znakami pieszego szlaku turystycznego rozpoczęliśmy w deszczu i mżawce wędrówkę przez szczyty Radhosta i Radegasta, dochodząc do urokliwego centrum turystycznego Beskidu Śląsko-Morawskiego – osady Pustevny. Ten kompleks oferuje wiele atrakcji. Znajdziemy tam perełki architektury, piękne widoki, liczne obiekty gastronomiczne i ścieżkę spacerową z mostem wiszącym ponad koronami drzew, prowadzącą na wieżę widokową. Stamtąd pozostało już tylko zejście na  parking, na którym oczekiwał autobus, który dojechał rano na to miejsce z Przełęczy Pindula. Proponowana trasa, liczyła zaledwie ok. 12 km, przy sugerowanym czasie przejścia 5 godzin (bez postojów) i sumie podejść ok. 650 m, ale mnogość atrakcji jej towarzyszących była znaczącym bonusem, nawet przy niesprzyjającej pogodzie. Drugi wariant spaceru to dojazd autobusem na miejsce docelowego parkingu i przejście nieco krótszej trasy – szczegóły tutaj, nawet z opcją wjazdu na Pustevny wyciągiem krzesełkowym. Opady deszczu i mgła w pierwszej połowie dnia skutecznie uniemożliwiała dokumentowanie wędrówki fotografiami, ale pod koniec sytuacja uległa poprawie, co pozwoliło na przygotowanie autorskich fotogalerii, do których zapraszam.

Czytaj dalej →

Założyliśmy nie bez racji, że w drugą sobotę maja wiosenne akcenty powinny już dominować tak w pogodzie, jak i w krajobrazach ścielących się na stokach wzgórz, okalających cieniste doliny, gdzieniegdzie ze starymi domostwami, pośród porzuconych ogrodów. Pogoda nie przeszkodziła, by zobaczyć jak świeża zieleń drzew, łąk i krzewów, mieni się będzie wielością barw i ich odcieni, dorównując plastyką bogactwu jesiennych barw. Takie wrażenia mieliśmy okazję wielokrotnie napotkać wędrując o tej porze roku po beskidzkich ścieżkach. Więc spróbujmy ponownie, tym razem kierując się w Beskid Makowski. Bywaliśmy tam kilkukrotnie, a pierwsza wizyta przed niemal równo 15 laty, pozostawiła nostalgiczne wspomnienia. Mając na uwadze atrakcyjność miejsca i logistykę transportu, wybraliśmy się w Pasmo Lubomira i Łysiny, dojeżdżając na zatokę autobusową w miejscowości  Węglarzówka (gmina Wiśniowa). Tam opuszczając autobus, weszliśmy bezpośrednio na czarny szlak turystyczny. Autobus przemieścił się dalej do centrum miejscowości Węglówka, gdzie na parkingu, zlokalizowanym przy kościele parafialnym i cmentarzu, pozostał na regulaminowy dla czasu pracy kierowcy postój. Dla nas to miejsce było zakończeniem wędrówki. Spoglądając na mapę łatwo dostrzec wiele ciekawostek i interesujących ścieżek, w drodze na końcowy parking. Planując zagospodarowanie dnia, warto było wziąć pod uwagę najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego – Lubomir, wznoszący się na wysokość 912 m n.p.m., wpisany do Korony Gór Polski I Diademu, klimatyczne schronisko na Kudłaczach oraz obserwatorium astronomiczne na Lubomirze.

Jak wspomniałem, z lokalizacji miejsc wyjścia i powrotu oraz drogi dojazdu, dysponowaliśmy wieloma wariantami tras spacerowych, wśród których mim zdaniem najciekawszą i stosunkowo łatwą do pokonania pozostawała wędrówka przez : Kocią Górę, Suchą Przełęcz, Kudłacze, Łysinę, Lubomir – szczegóły tutaj. Do przejścia 15,5 km, z sumą podejść ok. 550 m i czasie szacowanym na 5,5 godziny. Biorąc pod uwagę opcję 9-ciogodzinnego postoju autobusu, można było zrealizować spokojną wędrówkę, dłuższy pobyt w schronisku, a opcjonalnie również wziąć udział w pokazie astronomicznym w obserwatorium.

Dla osób oczekujących większych wezwań, zaproponowałem ponad 24-kilometrową trasę z początkiem w Dobczycach, której szczegóły są dostępne tutaj.

Obie propozycje znalazły chętnych, a dokumentacja fotograficzna jest dostępna w autorskich galeriach, linkowanych do fotek zamieszczonych poniżej.

Czytaj dalej →

Gdy pośród zimowej słoty celebrujemy przyjście na świat Bożego Dziecięcia, już wtedy postrzegamy Go jako Zbawiciela, wędrując ścieżką chrześcijańskiej wrażliwości pod krzyż górujący nad Golgotą. Grudniowa radość narodzenia, otoczona chłodem i mrokiem najkrótszych dni, a na drugim biegunie wiosenna aura towarzysząca celebracji męki i krzyżowej śmierci Chrystusa, zdawać by się mogło stanowią odrealniony kontrast postrzegania tych ewangelicznych wydarzeń. Jednak nie zawsze to, co dostrzegalne, stanowi o wadze i mocy na pozór ukrytego przesłania. Prawda o zmartwychwstaniu i pustym grobie Bożego Syna, który był jednym z nas, zmienia wizję śmierci z materialnego końca na duchową wieczność, wspartą darem zbawienia i miłosierdzia. Mamy więc korelację wiosennej radości budzącego się życia z wiarą w zmartwychwstanie i wieczną szczęśliwość. Oprócz takich osobistych refleksji nas dotykających, wrażliwe serce poety sięga dalej i głębiej. Tam, gdzie przesłanie Chrystusowej Męki i Wielkiej Nocy Zmartwychwstania trafia na grunt historycznych doświadczeń polskiego narodu. Jego bytu, trosk i nadziei. Tę refleksję dokumentuję przytoczonym poniżej wierszem Marii Konopnickiej – „W Wielki Piątek”, który niechże dowartościuje przeżywanie błogosławionego czasu nadchodzących Świąt.