Ścieżkom, którymi wędrujemy, jakże często towarzyszą kapliczki. W tych Maryjnych, Matka Boga troskliwe tuli dziecię. Boże niemowlę, które tak niedawno przyszło na nasz świat. Nie pojawiło się znikąd. Znużeni drogą rodzice znaleźli schronienie w pasterskiej grocie, gdzie Wszechmogący Pan ofiarował ludzkości swego Syna. Analizując trendy, wyznaczane przez mas media i wiodące siły polityczne, można się obawiać, że Betlejemski Żłobek – tak oczywisty symbol chrześcijaństwa, stworzony przez wątki historyczne i biblijną narrację, może zatracić sens swego mistycznego istnienia. Co więcej, może zostać usunięty z przestrzeni publicznej i społecznej wrażliwości przez lewackie ideologie bazujące na doktrynie kulturowego marksizmu. Nowe definicje i odwołania przypiszą wojujący ateiści dziełom sztuki sławiącym Boże Narodzenie a tym, którzy pamiętać jeszcze będą smak wigilijnego opłatka i rozświetlone Betlejemską gwiazdą, pełne wiernych kościoły w noc Pasterki, nostalgia i gorycz oplecie wspomnienia z dzieciństwa. Ta gorzka refleksja, to być może przesadny owoc niepokoju, towarzyszący obserwacji dzisiejszego świata. Od nas jednak zależy, czy nasze dzieci i wnuki będą modlitewną kolędą witać Dzieciątko w Bożym Majestacie Narodzenia, czy tylko bezmyślnie wypoczywać w zimowe, magiczne święta, wypatrując wcześniej z troską śniegu, zamiast światełek adwentowego wyczekiwania. Stojąc przy Żłóbku proszę Nowonarodzonego i życzę Wszystkim, byśmy z mocą wiary mieli dość siły i odwagi by obronić naszą narodową i katolicką Bożonarodzeniową Tradycję. Byśmy nigdy nie musieli w zdumieniu usłyszeć pytania : „ a dla kogo te robótki”, stojąc przy głębokiej w swym teologicznym przesłaniu kapliczce Matki Bożej, dziergającej na drutach, która witała nas tegoroczną wiosną na szlaku prowadzącym do czeskiego Javornika.
