Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Święta Wielkiej Nocy Chrystusowego Zmartwychwstania budzą jak co roku wielorakie refleksje. Te powierzchowne, mówiące o bliskim schyłku zimowego czasu i te głębsze -  sięgające duchowych pokładów ludzkiej egzystencji. Cieszymy się żywszym blaskiem słońca i z dobiegających z błękitu nieba wesołych śpiewów skowronków. Wzrok może sięgnąć dalej, nieskrępowany krótkim, szarym zimowym dniem, i jakże często dobiega do rozstajów dróg, gdzie napotyka rozpostarte ramiona krzyży. To symbol tych dni. Tak jak ciepłe tchnienie wiosny – znak nadziei. Miał być narzędziem śmierci i hańby, a stał się orędziem przebaczenia i drogowskazem dla szukających wsparcia. Gdy znów powędrujemy ścieżką wiodąca u Jego stóp pomyślmy, że wszystek ból, który dotyka i serce i krępuje ciało, możemy pokonać. On zmartwychwstał,  a my zdajmy się na Jego pomoc. Takiej wiary, która napełni nadchodzące dni szczęściem ufności w spełnienie dobra, życzę Wszystkim Przyjaciołom i sympatykom KKTA.

Korzystając z podpowiedzi Michała, zaproponowałem tym razem spacer z Koniakowa do Wisły (mapa tutaj lub tutaj). Autobusem dojechaliśmy do osady Koniaków Ochodzita, skąd niebieski szlak poprowadził przez Przełęcz Koniakowską w Pasmo Baraniogórskie. Następnie kombinacją szlaków : czarnym i czerwonym dotarliśmy na Stecówkę. Tam była szansa na  odpoczynek w schronisku. Kilkadziesiąt metrów przed nim, można było obejrzeć postępy w odbudowie zniszczonego pożarem w 2013 roku kościółka, który obecnie czeka już chyba tylko na konsekrację. Idąc ze Stecówki przez Przełęcz Szarcula jst niedaleko do Kubalonki, gdzie znów można było chwilę posiedzieć pod „barowym dachem”, co przy pogodzie, jaką zastaliśmy, miało swoje dobre strony. Niestety na te złe złożyły się mgła i mżawka, co pozbawiło nas przyjemności oglądania górskich pejzaży. Pogodę niestety trzeba polubić taką, jaka się przydarzy i przy tym znaleźć jeszcze pozytywne aspekty zastanej rzeczywistości. Dla wędrujących po górskich szlakach taki stan ducha to nic nadzwyczajnego. Przecież prawie zawsze można znaleźć jakieś pozytywy. Wracając zatem do spaceru, z Kubalonki do Wisły Głębce, pozostał do pokonania niewielki, końcowy fragment drogi, która w całości liczyła niespełna 18 km i wbrew dotychczasowym doświadczeniom zebranym na górskich spacerach, miała charakter trasy zejściowej (suma podejść – 471 m, zejść 777 m. Profil tutaj). Pogoda nie sprzyjała fotografującym. Jednak mimo tych przeciwności, choć skromniej niż zwykle, ale i tym razem możemy zaprosić zainteresowanych do obejrzenia galerii dokumentujących, tę chyba już ostatnią w tym sezonie zimową wycieczkę.

Dla archiwalnego porządku, pod linkiem czytaj dalej pozostawiam treść wpisu z zaproszenia na wyjazd. Jest w nim jeszcze jeden wariant trasy, który tym razem nie spotkał się z zainteresowaniem. Myslę jednak, że warto wrócić do tej propozycji jesienią.  Czytaj dalej →

Choć w Sokole Góry zaglądamy dosyć często, warto tam rozejrzeć się o rożnych porach roku, a po drodze poznać nowe ścieżki prowadzące w ten rejon Jury Częstochowskiej. Tym razem w sobotę 27-mego lutego wyszliśmy na jurajski spacer o liczący ok. 19 kilometrów. Początek i koniec miał w miejscowości Choroń, u wejścia na szlak konno-rowerowy, prowadzący wzdłuż Alei Lipowej. Wyruszyliśmy z podnóża Alei, by pokonać trasę zapisaną raportami z urządzenia gps dostępnymi tutaj lub tutaj. Pogoda sprzyjała, co pozwoliło cieszyć się ciekawymi widokami tego skrawka Jury Częstochowskiej. Dodatkową atrakcją stało się wejście do Jaskini Olsztyńskiej, czym zrealizowaliśmy zamiar podjęty w czasie grudniowego spaceru po Sokolich Górach.