Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Planowanie jednodniowego wyjazdu w góry w porze zimowej, z wyprzedzeniem paru tygodni, to dość złożone dla nieprzewidywalnych warunków pogodowych przedsięwzięcie. Trzeba znaleźć miejsce, do którego bezpiecznie dowiezie nas autobus, parking zlokalizowany dogodnie zarówno dla kierowcy, jak i powracających ze spaceru, a okolica  pozwoli na wybór interesujących szlaków na całodzienną wędrówkę. Do tych założeń warto jeszcze dodać spełnienie oczekiwań poznania miejsc dotychczas nie odwiedzanych i zaspokoić możliwości wyboru tras o różnych stopniach trudności. Jakby tego nie było za wiele, warto porozglądać się za szlakami, po których turyści spacerują nawet po większych opadach śniegu i ścieżki są w miarę przedeptane, a możliwość napotkania schronisk, da szansę na wypoczynek i zapewni poczucie bezpieczeństwa. Choć spełnienie tych wszystkich założeń nie jest łatwe, warto próbować. Trochę pewnie ryzykując, w zamian za ciekawie spędzoną sobotę i widoki, których z domowego zacisza nie dostrzeżemy. Biorąc to pod uwagę wybrałem Brenną, gdzie miał miejsce początek i koniec spaceru po stokach wzniesień Beskidu Śląskiego. Warunki, jakie zastaliśmy, były trudne do przewidzenia, gdyż w piątkowe popołudnie i późniejszą noc, w górach sypnęło śniegiem. Mogło to zweryfikować plany, ale pomyślne prognozy na resztę soboty pozwoliły zmierzyć się z założonymi wcześniej trasami wędrówki. Mapa pokazuje wiele wariantów takich spacerów. Przed wyjazdem zasugerowałem dwie propozycje pętli poprowadzonych po części przez miejsca jeszcze przez nas nie odwiedzane.

• Trasa o długości ok. 18,3 km : Brenna centrum (kościół, urząd gminy) drogą 2,7 km do osiedla Bukowa, skąd szlakiem żółtym na Przełęcz Karkoszczonkę, czerwonym na Klimczok, żółtym na Błatnią i zielonym, a w końcowym odcinku czarnym zejście do centrum Brennej. Mapowy czas przejścia ok. 6 godzin. Suma podejść 817 m. Profil tutaj. Tę trasę można skrócić o 3 km, podjeżdżając na początek żółtego szlaku autobusem, który wróci stamtąd na parking w centrum Brennej. Po drodze będzie możliwość zatrzymania się w trzech schroniskach : na Przełeczy Karkoszczonka (Chata Wuja Toma), na Klimczoku i na Błatniej.

• Trasa o długości ok. 23,5 km : Brenna centrum szlak niebieski na Kotarz, skąd czerwonym na Przełęcz Karkoszczonka. Stamtąd, dalej jak w wariancie powyżej. Mapowy czas przejścia ok. 7,5 godz. Suma podejść 1 111 m. Profil tutaj.

Większość wybrała pierwszą opcję spaceru. Pojawił się również wariant przejścia z Przełęczy Karkoszczonka przez Kotarz, Grabową i Stary Groń. Niewielka grupa zdecydowała się także na pokonanie drugiej z proponowanych opcji. Z raportem z przejścia tej trasy można zapoznać się tutaj lub tutaj. Po raz kolejny można było się przekonać, że w górach o tej porze roku jest duże prawdopodobieństwo spotkania z prawdziwą zimą. Ze wszystkimi jaj urokami i uciążliwościami. Takie akcenty dostrzeżemy na zdjęciach prezentowanych w autorskich galeriach, do obejrzenia których zapraszam.

Czytaj dalej →

Poszukując interesującego celu dla rekreacyjnego, niedzielnego spaceru, wybrałem pomysł Roberta Bisia, by przejść się polnymi i leśnymi ścieżkami na hałdę dawnej kopalni Malice. To miejsce było już przez nas odwiedzane przy okazji joggingu, lub pieszej wyprawy Roberta, ale nigdy wcześniej nie dotarliśmy tam z grupą KKTA. Ze względu na ciekawostki związane z historią wydobycia rud żelaza w naszej okolicy, oraz widokami, rozpościerającymi się z hałdy usypanej przez lata pracy kopalni, warto było się tam wybrać. Kopalnia Malice wchodząca w ostatnich latach pracy w skład Kombinatu KRŻ Grodzisko, została uruchomiona w 1960 roku. Dziewięć lat później osiągnęła prawie 176 tys ton rocznego wydobycia, by w roku 1976, w ślad za decyzjami gospodarczymi i politycznymi, zostać poddana procesowi likwidacji. Reminiscencje lat minionych, związane z lokalnym górnictwem rud żelaza, towarzyszyły nam przez większość trasy, gdyż od Brzózki, na wysokości toru kartingowego weszliśmy na trakt dawnej górniczej kolejki, który doprowadził nas do celu spaceru.
Trasa liczyła ok. 17 km, a jej przebieg zapisany raportem urządzenia do nawigacji gps jest dostępny tutaj. Zapraszam również do galerii foto, dokumentującej spacer.

Po świątecznej przerwie wybraliśmy się na pierwszy w tym roku górski treking.  Ze względu na trudne do przewidzenia warunki terenowe i pogodowe, jakich można byłoby się spodziewać w końcu stycznia, zaproponowałem w miarę łagodne szlaki sudeckiego pasma Gór Złotych. Stosunkowo łatwy dojazd i dostępność wielu wariantów tras, czyniło tę propozycję przystępną również dla pieszej, zimowej wycieczki. Miejscem wyjścia były okolice rynku w Złotym Stoku, a punktem docelowym zatoka parkingowa przy południowej pierzei rynku w Lądku Zdroju, gdzie oczekiwał autobusu. Wyznaczony tymi miejscowościami obszar spaceru można zanalizować na interaktywnych mapach Gór Złotych, dostępnych pod linkami : tutaj, tutaj, lub tutaj (na mapach polskich, do otwarcia mapy turystycznej należy wybrać warstwę SYGNATURA). Spośród wielu opcji wybrano trasy :

• 1. Złoty Stok – Lądek Zdrój; Szlakiem żółtym (na niektórych mapach kolor szlaku zielony) do Przełęczy Pod Trzeboniem, później czerwonym przez Przełęcz Jaworową, Orłowiec, Wojtówkę do Lądka. Długość trasy ok. 17 km, czas przejścia  ok. 5 godz 30 min. Profil tej trasy jest dostępny pod tym linkiem.

• 2. Pętla w okolicach Lądka Zdroju. Wyjście z parkingu na szlak niebieski, dochodzący do okrężnej trasy spacerowej, tzw. Drogi Solnej (oznaczenie czerwone i czerwono-białe) i dalej tą ścieżką obok ruin Zamku Karpień przez Królówkę do Sztolnych Skał, skąd (niezmiennie czerwonym spacerowym) przez Stary Zamek, Szubieniczną Górę do centrum Lądka. Długość trasy ok. 15 km, czas przejścia ok. 5 godzin. Profil tej trasy jest dostępny pod tym linkiem.

Oczekiwania na spotkanie z zimową aurą zostały spełnione. Słoneczny, mroźny i wietrzny poranek, sprowadził około południa śnieżną zadymkę, by po kilkudziesięciu minutach powrócić popołudniem w klimacie łagodnej zimy. Wyższe partie trasy przywitały nas uroczym krajobrazem ośnieżonego lasu. Białego puchu nie zalegało zbyt dużo, co nie sprawiało kłopotów w czasie wędrówki. Idąc ze Złotego Stoku liczyliśmy na jakiś punkt gastronomiczny w Orłowcu, ale okazało się to o tej porze roku jedynie marzeniem. Te oczekiwania można było spełnić jedynie w Lądku.

Pomimo niewysokich wzniesień, Góry Złote warto odwiedzić. Jak wyglądają zimą, można zobaczyć na fotografiach prezentowanych w autorskich galeriach. Przebytą trasę dla wariantu pierwszego można zanalizować przeglądając raporty z programu nawigacyjnego (tutaj lub tutaj), z wyłączeniem końcowego odcinka po przekroczeniu 17,5 km, który był już tylko spacerem po Lądku Zdroju.

Czytaj dalej →