Czasem intencje tworzą jedynie wirtualną rzeczywistość. Niby coś ma być, ale nie sposób odnaleźć przedmiotu zamierzonych działań. Trafiając na leśny parking obok leśniczówki na Błaszczykach (za cmentarzem komunalnym w Blachowni), napotkamy trzy tablice informacyjne. Dwie zawierające interesujące treści, opisujące walory przyrodniczo-gospodarcze okolicznych lasów, oraz kolejną – będącą planem leśnego obrębu Blachownia. Widać na niej dwie ścieżki przyrodnicze. Jedną, biegnącą pętlą od źródełka z kapliczką św. Huberta i drugą – znacznie dłuższą, prowadzącą aż pod Konradów. Celem spaceru było odnaleźć i poznać tę drugą, która na będącej od dwóch lat w sprzedaży mapie „Lasy nad Górną Liswartą”, jest opisana jako żółto znakowana rowerowa ścieżka dydaktyczna. Wydaje się, że to samo oznaczenie powinno znaleźć się w terenie. Co więcej, tablica nadleśnictwa mówi o czternastu przystankach tematycznych, opisanych tablicami rozmieszczonymi wzdłuż jej biegu. Może przegapiliśmy te szczegóły, wędrując nie raz w tamtych okolicach. Jeżeli tak, to nie tylko my, gdyż Krzysztof Świtalski, nanosząc na mapy szczegóły okolic Blachowni, również ma tę samą rozterkę. I to on właśnie, zainspirował do podjęcia próby zweryfikowania tej wiedzy. Zamiar przejścia od kapliczki św. Huberta znakowaną ścieżką przyrodniczą, prowadzącą „na przełaj” przez leśne ostępy, musieliśmy porzucić z powodu zniszczonej kładki. Na leśny parking doszliśmy więc wygodnym duktem. Tam rozpoczął się spacer po domniemanym żółtym szlaku, który w rzeczywistości nie wyznaczają żadne znaki czy tablice. Poznaliśmy jego przebieg, zastanawiając się, co stanęło na przeszkodzie w realizacji powziętego przed laty zamierzenia. Dodatkową atrakcją wycieczki była zimowa szata, która jak widać ze zdjęć wraz z upływem dnia stawała się coraz bogatsza.
Niech dobro obudzone szelestem łamanego opłatka i wiara w moc biblijnego przesłania Bożonarodzeniowej Nocy, wskażą proste i bezpieczne ścieżki, wiodące nas w otchłań kalendarza niepewności. Nadzieja, niech się stanie siostrą troski, a anioły – stróże poranka, niech uchylają okna dniom, domykając je szczęśliwym zmierzchem. Tyle pragnień przed nami. Tyle skrytych marzeń. Niczym słodkie owoce zawieszone na wysokim drzewie, spowite gąszczem liści. Nie porzucajmy jego cienia. Czekajmy z ufnością, że kiedyś przyjdzie wiatr i poruszy gałęzie. Życzę Wszystkim, byśmy w zdrowiu i pokoju ducha przeżyli misterium Narodzenia Pana, a wiara w nieprzemijający sens jego obecności pośród ludzi, niech szczęśliwie przeprowadzi nas przez kolejne dwanaście miesięcy.