Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Czwartkowy, październikowy wieczór. Ciemno, mglisto, mokro i wietrznie, ale w niczym nie zmieni to planów. Jak zwykle, w ten dzień tygodnia biegamy. Spoza szyb mijanych samochodów, ciekawie spoglądają na nas oczy pasażerów. Odczytujemy te myśli – szkoda by nawet psa w taka pogodę…, ale są też i tacy, których taki widok nie dziwi. Patrz Jacku, przez te pięć minionych lat zdążyli się przyzwyczaić. I tak, zaczęły snuć się wspomnienia  tysięcy przetruchtanych kilometrów, setek twarzy przyjaciół z biegowych ścieżek, niezapomnianej atmosfery sportowych i rekreacyjnych imprez. Jesienna nostalgia i niezmienny rytm stóp, uderzających w mokry asfalt, prowokują do spojrzenia wstecz. Do takiej refleksyjnej rozmowy, nie znalazłbym lepszego kompana od Jacka Chudego. Postanowiłem sprowokować go do zwierzeń, otworzyć archiwa pamięci i podzielić się przekazem na szerszym forum.

Czytaj dalej →

ile razem dróg przebytych
ile ścieżek przedeptanych…

Tak pisze, tak śpiewa poeta i buduje nostalgiczny klimat refleksji, wspomnień, zamyśleń. Jakże bliski chwili, w której wracamy pamięcią do  tych ponad stu niedziel spędzonych w towarzystwie Pana Andrzeja. Dni pełnych relaksu, przygód i poznania. Zdobywania wiedzy o dziejach regionu, a czasem odkrywania prawdy o nas samych, zainspirowanych nagle ciekawością poznawania świata. Każdy jubileusz, to czas spojrzenia wstecz. Bez względu na to, co jeszcze przed nami.  A to, co minęło, jest niczym opasła księga opowieści, przetkana tysiącami kilometrów rowerowych szlaków. I jest w niej jeszcze coś, co nie sposób zamknąć literą słowa – serce. Pełne wrażliwości w bezinteresownym dawaniu dobra i oferowaniu świadectwa prawdy. Za to Panie Andrzeju, jesteśmy ogromnie wdzięczni. Wierzymy, że znów gdzieś razem powędrujemy. Po kolejny dar i naukę, bo młodych ludzi jest wokół Pana coraz więcej. Ta 110 wycieczka, niech będzie pięknym rozdziałem, nie okładką księgi, która niechże skrywa przed nami jeszcze wiele tajemnic czekających chwili, by „ocalić je od zapomnienia”.

Czytaj dalej →

Oczekiwane, jesienne klimaty, tylko symbolicznie można było dostrzec w najniższych partiach gór. Nieco wyżej zawitała już zima. Świeży śnieg stworzył piękną scenerię i pozwolił posmakować atrakcji i trudów towarzyszących pieszej turystyce. Dla wielu z nas, zastane widoki były czymś nowym, prezentując znane z letnich wypraw miejsca w zupełnie innej szacie. W promieniach słońca i pod sklepieniem błękitnego nieba tatrzański krajobraz jest uroczy. Trzeba jednak pamiętać o bezpieczeństwie i zmienności pogody, która w ciągu kilkunastu minut może ukryć odległe, skąpane w słonecznym blasku pejzaże w szarym tumanie mgły, nieprzeniknionej dla ludzkiego wzroku. Tego niestety też doświadczyliśmy, nie mogąc nacieszyć oczu przepastnym widokiem kilkudziesięciu szczytów łańcucha Wysokich Tatr, otaczającego od wschodu Rusinową Polanę. Obok zapisywanych w pamięci i na fotografiach niezwykłych obrazów, przemierzając górskie szlaki, docieramy do miejsc owianych legendą, historią, opowieścią powiązaną często z ludzkim bólem i tragedią śmierci. Również na szlaku tej śnieżnej, choć kalendarzowo jeszcze jesiennej wycieczki, trafiliśmy na takie miejsce. To Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej na Wiktorówkach. Stylowy, drewniany kościółek, wita przybysza dużym plakatem z wizerunkiem naszego Błogosławionego Papieża. Bywał tutaj wielokrotnie. Dziś odwiedzamy to miejsce, by powspominać, sięgając pamięcią wstecz. A jest po temu okazja, gdyż dokładnie 33 lata temu, na Placu Św. Piotra, dobiegała końca uroczysta Msza Pontyfikalna. Taki moment nastraja do wspomnień i nostalgii. Zadumę nad nad przemijaniem potęgują epitafijne tablice, okalające niczym ogrodzenie Sanktuarium, które zaginionym w górach ufundowali przyjaciele. Pozostawili je właśnie tutaj, by były świadectwem pamięci i zaczynem modlitwy. Ich liczba z roku na rok rośnie. I jakże nie zamyślić się nad słowami napotkanymi na granitowym, skalnym okruchu : „…miała lat 22. Pozostała tutaj na zawsze – z miłości do gór”. Odchodzimy w mrok lasu, by w samotności lepiej zrozumieć człowieka, jego pasję i ścieżkę przeznaczenia, którą wskazał mu Stwórca. Spoglądamy w głąb siebie myśląc, ile w nas pozostało takiej wrażliwości.

Gdy jesień pozłoci drzewa, a chłód nieubłaganie będzie przypominał o schyłku letnich dni, przychodzi pora na coraz krótsze wycieczki, które stają się zapowiedzią zimowego rozstania z rowerem. Ten moment, jest jak co roku okazją do jeszcze jednego spotkania, przejażdżki leśnymi ścieżkami i powrotu do wspomnień, zapisanych w kilometrach przebytej drogi. Nim padną słowa : do zobaczenia wiosną, stajemy u stóp polowego ołtarza, z dziękczynieniem składanym Stwórcy za miniony rok. Dziękujemy za zdrowie i wrażliwość serca, która pozwoliła nam odnaleźć piękno ukryte w przyrodzie. Za szansę poznania nowych przyjaciół i odwagę w tworzeniu ambitnych planów na przyszłość.  Mimo październikowego dżdżu, ileż wiary, energii i radości jest wśród nas.  I niech tak będzie za rok, za dwa i ileś tam, zapisanych kalendarzem przeznaczenia.

Ciesząc się z bycia razem, pragnę podziękować za przyjęcie zaproszenia Częstochowskiej Grupie Rowerowej  oraz Panu Andrzejowi Siwińskiemu. Wspólnie śpiewając i pląsając, poczuliśmy się młodziej. Dziękuję również księdzu Tomaszowi, za odprawienie w uroczym miejscu, ozdobionym kapliczką s. Huberta, mszy świętej, która co roku spina węzłem modlitwy klubowe przesłanie. Koleżankom dziękuje za smakołyki, będące dowodem ich kulinarnych talentów, a Dzidkowi i Kaziowi – za wspaniałe, energetyczne muzykowanie, porywające do śpiewu i tańca.  Nie byłoby tak hucznie, tak swojsko, gdyby nie to miejsce  w którym z życzliwością udzielają nam gościny Państwo Normanowie. Jesteśmy za nią serdecznie wdzięczni, czując się Państwa dłużnikami. Więc, pozostało już tylko  zaprosić wszystkich za rok, obiecując Jadwigom, że postaramy się wybrać sobotę, która nie zbiegnie się z dniem ich imienin i uwolni od dylematu, jak to pogodzić. Tym serdeczniej Jadziu dziękujemy, że byłyście z nami.