Na szlak wyruszamy Bielicach, niewielkiej podgórskiej wiosce, w której jedyny okazały pensjonat zwany zagadkowo „Chatą Cyborga” kusi gości takim zaproszeniem : „tutaj dzwonek komórki nie zakłóci ci odpoczynku, a wychodząc na górską ścieżkę, poczujesz się jak w odludnych Bieszczadach”. Słowa te oddają prawdę o tym niewielkim obszarze Sudetów, gdzie zbiegają się wzniesienia gór Złotych i Bialskich, a stromo opadającą wzdłuż potoku Białej Lądeckiej dolinę, porasta prastara puszcza jaworowa, zwana obecnie Puszczą Śnieżnej Białki. W taką drogę wyrusza się nie po to by zdobywać sięgające chmur szczyty, ale by znaleźć spokój, harmonię krajobrazu i nacieszyć oczy pięknem przyrody. Gdy w takiej atmosferze spotyka się dawno niewidzianych przyjaciół, myśl biegnie wspomnieniem do wypraw sprzed lat, kiedy podobnie jak dzisiaj wędrówkę zamienialiśmy w górskie pielgrzymowanie. I tak jak dawniej, stajemy na polanie, pod sklepieniem błękitnego nieba, by uczestniczyć w ofierze mszy świętej, sprawowanej przez naszego kapelana i przyjaciela. Skłaniamy głowy przed polowym ołtarzem w wielkiej, wspaniałej świątyni, jakim jest Sanktuarium Bożego Świata.
