Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

W połowie XVI wieku miejscowi kartografowie ocenili wysokość góry, nazwanej później Śnieżką, na 5 500 m. Poniosła ich trochę fantazja, choć szczyt tego wzniesienia dominuje nad całym pasmem Karkonoszy, skąd przy przejrzystym powietrzu można wzrokiem sięgnąć po horyzont oddalony o prawie 200 kilometrów. Nie łatwe to zadanie, gdyż pogodne dni towarzyszą tutaj turystom nie więcej niż przez 50 dni w roku. Trzeba mieć szczęście i tego w naszej wędrówce na Śnieżkę nam nie zabrakło. Trasa wybrana na jednodniową wycieczkę, prowadziła przez większość najciekawszych miejsc tej okolicy. Pozostałe, może uda się odwiedzić przy kolejnej okazji.

W herbie Olesna dostrzec można symboliczną figurę, złożoną jakby z pięciu płatków kwiatu róży. Ten sam wątek pojawia się również w innych miejscach, będąc nieodłącznie związanym z tym śląskim miasteczkiem. Szlak naszej rowerowej wycieczki, której celem było poznanie drewnianej architektury sakralnej ziemi oleskiej, przyniósł rozwiązanie tej zagadki.

Czytaj dalej →

Tatrzańskie legendy, pełne baśniowych postaci i skrytych do dziś tajemnic, mówią o kowalu Krywaniu, który z bratem Giewontem, pełniącym rycerską posługę, zamieszkiwał w licznej rodzinie osiadłej na karpackich połoninach. Przewrotny, zły los – jak to w baśniach bywa  – zamienił rodzeństwo  w skaliste, niedostępne szczyty. I tak ponad ziemię, którą niegdyś pokrywały wody kryjące w czeluściach mórz stada ogromnych, mitycznych stworów, wyrosły sięgające chmur granitowe turnie.
To piękne opowieści budzące ciekawość i grozę.  Będąc gościem na tatrzańskim szlaku spoglądamy na zarysy zboczy, na wierzchołki gór, kojarząc te kształty z obrazami zapisanymi codziennym postrzeganiem prozaicznych przedmiotów. Patrzymy na Krywań. Czy jego wierzchołek  rzeczywiście swym brakiem symetrii zasługuje na taki przydomek ? Na początku drogi nie łatwo dociec tej prawdy.

Czytaj dalej →

Na górskich wycieczkach zdobywa się różne doświadczenia. Szczególnie te pozostają w pamięci, gdy pogoda dyktuje swoje warunki. Wtedy trzeba umieć cieszyć się z tego co ofiaruje przyroda i nie tracić nadziei, że przestanie padać, a błocko nie będzie się już  wlewać do butów. Tak też było na szlakach Beskidu Wyspowego. Do Mogielicy deszcz, mżawka i mgła, a później pogodne popołudnie i piękne beskidzkie panoramy. Niezapomnianym pozostanie również towarzystwo much, które rojami, niczym w filmie Hitchcocka, krążyły nieprzerwanie nad głowami. Mgła, mżawka, błoto a przede wszystkim dokuczliwe owady budowały stan świadomości, niczym ten ze starego dowcipu – „przychodzi baba do lekarza” cała oblepiona muchami. Lekarz z akademicką wnikliwością rzuca dociekliwe pytanie : z czym pani przychodzi ? A pacjentka z satysfakcją dobroczyńcy NFZ-tu rezolutnie odpowiada : doktorze, zostałam zmuszona.

Fotografie nie oddadzą, co prawda,  tego specyficznego klimatu, ale opowiedzą wiele o naszej wycieczce na Mogielicę