Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Wędrowanie daje okazję do refleksji nad minionym czasem, niesie dar spotkania z drugim człowiekiem. Gdy jego ścieżki prowadzą w górskie krainy, otwiera księgę, pełną czarów i niezwykłości. Tam, przestrzeń zamknięta w zamglonych dolinach, zbocza pocięte wartkimi strumieniami potoków, zieleń lasów i szorstkość skalnych ścian, tworzy poemat, będący suplementem Księgi Rodzaju. W górach jest początek, trwanie a czasem żal rozstania. Góry kuszą swym majestatem a wrażliwy wędrowiec nie odrzuci takiego zaproszenia.

Czytaj dalej →

20 czerwca 2008 r. o godz. 21.00 przyjdź i zamknij oczy, by zobaczyć cudne manowce, by wraz poezją Edwarda Stachury poczuć się jak wędrowiec, który szuka dobra, prawdy, piękna a przede wszystkim miłości. Szczegóły na plakacie.

Skorzystaliśmy z zaproszenia Lokalnej Grupy Działania „Wierzchołek Śląska” oraz Gminy Przystajń, wokół której poprowadzono rowerowy szlak, uroczyście otwarty niedzielnym rajdem. Pogoda rannym deszczem i chłodem odstraszyła wielu rowerzystów, ale ci, którzy dotarli do Przystajni, nie żałowali swej decyzji. Organizatorzy przygotowali perfekcyjnie to spotkanie a swą gościnnością i życzliwością mogli zaskoczyć nawet największych malkontentów. Dzięki wsparciu władz gminy i bezinteresownej pomocy miejscowych gospodyń, 50-cio osobowy peleton został w połowie trasy zaproszony na smakowity posiłek, złożony z miejscowych przysmaków. Syci i bogatsi o materiały propagujące ciekawostki gminy i powiatu kłobuckiego ruszyliśmy w dalszą drogę. Spotkanie było wspaniałym przykładem promocji małej ojczyzny tak ważnej i bliskiej sercom ludzi zaangażowanych w tego typu przedsięwzięcia. Było nam niezwykle miło poznać p. H. Kapuścik, przewodniczącą Rady oraz wójta gminy p. A. Kucharczyka, z którym pokonaliśmy cały rowerowy szlak. Dziękujemy raz jeszcze za zaproszenie i wspaniale spędzony czas.

Czytaj dalej →

Góry kryją swoje piękno w zmienności pór roku i kaprysach pogody. Gdy błękit nieba ścielący się między zielonymi zboczami przykryje piętrząca się szarość burych obłoków, to sygnał, że nadchodzi ulewa. Żeby tylko deszcz. Skwar i parne powietrze zazwyczaj zmaga się z błyskawicami i gradobiciem. Co ma wtedy począć turysta przemierzający górski szlak, gdy do najbliższego schroniska jeszcze szmat drogi?. Radować się, zachowując rozsądek i cieszyć serce kontaktem z przyrodą, która w takich momentach mocno się ożywia. A gdy grzmoty ucichną, a ulewa zamieni się w mżawkę, zwały chmur stoczą się w doliny, stwarzając niezapomniane widoki. Zbocza górskie będą wyrastać z mórz mgieł i ciągnąć się szaro-zielonymi wyspami aż po horyzont. A wędrowiec, już prawie nie pamiętający o pełnych wody butach, zatopionej komórce i ciążącym do ziemi plecaku, przystanie w zadumie, by filozoficznie szepnąć – warto było zmoknąć.

Czytaj dalej →