Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Prawie niepostrzeżenie pojawia się na naszytej witrynie klubowe logo KKTA. Odwiedzający tę stronę zapewne pamiętają wpis z lutego, gdy ogłosiliśmy konkurs na jego projekt. Propozycje napływały dość długo i były sukcesywnie prezentowane. Dziś je przypominamy. Zwlekając z wyborem doczekaliśmy pewnej majowej soboty, kiedy przemierzając rowerowy szlak uroczych drewnianych kościółków, decyzja w końcu zapadła. Odpoczywając pośród zieleni koszęcińskiego parku, w towarzystwie uroczego śpiewu chórzystek zespołu Śląsk, który dobiegał z pałacowych wnętrz, demokratyczne i bezstronne głosowanie zaowocowało wyborem:

Autorem zwycięskiego projektu jest Damian Noremberg. Nasz klubowicz i współzałożyciel KKTA. Być może ten fakt, by nie być posądzonym o kumoterstwo, zaważył na tak długim milczeniu. Zapewniam jednak, że głosowano na anonimowe projekty, a Damiana większość wybierających wówczas jeszcze nie znała.

Gratulujemy autorowi trafnego pomysłu, który śmiałą kreską obrazuje nasze pasje i szaleństwa, zamykając w symbolach przesłanie klubowej działalności. Już się przekonaliśmy, że logo jest rozpoznawalne w lokalnym środowisku, a na przyszłość rokuje marketingowy splendor. Damian, obiecana nagroda czeka.

W niedzielę 25 listopada 2007 roku w salce katechetycznej przy parafii Św. Michała Archanioła w Blachowni odbyło się spotkanie podsumowujące dwa lata działalności Katolickiego Klubu Turystyki Aktywnej. Obok uczestników klubowych przedsięwzięć oraz sympatyków i zainteresowanych działaniami KKTA na sali pojawili się przedstawiciele Urzędu Miasta, pszczelarze z miejscowego koła, siostry Nazaretanki. Miłośników turystyki rowerowej reprezentował znany w regionie animator takiej rekreacji, pan Andrzej Siwiński.

Wieczór został wypełniony:

Wykładem ks. prałata Andrzeja Walaszczyka pt. „Sens pielgrzymowania”, w którym ks. proboszcz przedstawił w aspekcie historycznym europejski ruch pielgrzymkowy. Swe wystąpienie ubogacił refleksjami o przeżywaniu pątniczej wspólnoty i „modlitwy drogi”, wzmacniającej duchową więź wędrującego człowieka ze Stwórcą.

Prelekcją himalaisty i filozofa Jacka Telera, który w niebanalny sposób skupił uwagę słuchaczy barwnymi wspomnieniami z podróży po świecie gór. Opowieść o przyrodzie, ludziach, ich zwyczajach, troskach i namiętnościach została zilustrowana wspaniałą kolekcją przezroczy, których jest autorem. Patrzyliśmy na okryte lodem lub otulone chmurami ośmiotysięczniki, słuchając rozważań o mistyce gór i sile, która przyciąga tam ludzi.

Wernisażem wystawy fotograficznej, na którą złożył się wybór sześćdziesięciu fotografii prezentujących różnorodne formy działalności KKTA w ciągu dwóch lat jego istnienia.

Do obejrzenia fotoreportażu ze spotkania zapraszamy do foto galerii, której autorem jest J. Walaszczyk.

Z każdym dniem bliżej i bliżej. Idzie krok w krok. Czyha. Nie wybiera mroku nocy i krętych ścieżek. Jest pewna swego żniwa. Śmierć. Wobec niej bogaci i biedni, mędrcy i ci, którym granice intelektu zakreśla świat kolorowych gazetek, pozostają równi. Nie puka do drzwi i nie czeka aż ją wpuszczą. Jest wciąż z nami i krąży pośród nas. A my, żyjemy tak jakby była mitem. Gdy zaś dotyka naszego świata destrukcyjną mocą, jakże często przychodzi szeptać: „spieszmy się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą”. I po chwili refleksji, znów zapomnienie. Ale ona jest. Jak niebo i piekło, do których poza swe wrota powiedzie człowieka.

Czytaj dalej →

Z każdym dniem bliżej i bliżej. Idzie krok w krok. Czyha. Nie wybiera mroku nocy i krętych ścieżek. Jest pewna swego żniwa. Śmierć. Wobec niej bogaci i biedni, mędrcy i ci, którym granice intelektu zakreśla świat kolorowych gazetek, pozostają równi. Nie puka do drzwi i nie czeka aż ją wpuszczą. Jest wciąż z nami i krąży pośród nas. A my, żyjemy tak jakby była mitem. Gdy zaś dotyka naszego świata destrukcyjną mocą, jakże często przychodzi szeptać: „spieszmy się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą”. I po chwili refleksji, znów zapomnienie. Ale ona jest. Jak niebo i piekło, do których poza swe wrota powiedzie człowieka.

Czytaj dalej →