Wędrując górskimi ścieżkami, jakże często spotykamy krzyże i kapliczki. Zazwyczaj otoczone troską ludzi ciężkiej pracy, czasem dożywających w samotności swych dni. Rozpostarte w męce ramiona Chrystusa, wzniesione ponad przestworem odległej przestrzeni dolin, pozwalają im wierzyć w obietnicę Zmartwychwstałego. W domu Mojego Ojca jest mieszkań wiele, zdaje się słyszeć pośród szumu wiatru. Niczym przyrzeczenie niesione echem odbitym od lesistych zboczy. Ci zwyczajni, przygnieceni ciężarem kłopotów i nierzadko biedy, zwani bez szacunku dla człowieczeństwa „prostymi ludźmi”, trwają niestrudzenie przy przydrożnej figurze Bożego Prawa, nadziei i miłosierdzia. Są strażnikami tradycji i wiary, które chciałby zniweczyć bezkrytyczny liberalizm, niosący na sztandarach tak zwanej nowoczesności ateizm i lewacką inżynierię społeczną, godzącą w naturalny ład i porządek świata. Gdy niebawem staniemy przy symbolicznym Chrystusowym Grobie, spowitym całunem śmierci spod Krzyża na Golgocie, nie trwajmy w smutku. Pan Jezus nie zostawił nas samym sobie. Uwierzmy w Jego zmartwychwstanie. Tak dziś, celebrując tę Wielką Noc wybawienia z niewoli zła, jak i zawsze – gdy powędrujemy w cieniu Krzyża od rozstaja dróg. Brońmy tego znaku pokoju i narodowej tożsamości, by kolejnym pokoleniom wskazywał jak żyć i gdzie szukać prawdziwego piękna, dobra i spokoju. Błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.
