W herbie Olesna dostrzec można symboliczną figurę, złożoną jakby z pięciu płatków kwiatu róży. Ten sam wątek pojawia się również w innych miejscach, będąc nieodłącznie związanym z tym śląskim miasteczkiem. Szlak naszej rowerowej wycieczki, której celem było poznanie drewnianej architektury sakralnej ziemi oleskiej, przyniósł rozwiązanie tej zagadki.
Tatrzańskie legendy, pełne baśniowych postaci i skrytych do dziś tajemnic, mówią o kowalu Krywaniu, który z bratem Giewontem, pełniącym rycerską posługę, zamieszkiwał w licznej rodzinie osiadłej na karpackich połoninach. Przewrotny, zły los – jak to w baśniach bywa – zamienił rodzeństwo w skaliste, niedostępne szczyty. I tak ponad ziemię, którą niegdyś pokrywały wody kryjące w czeluściach mórz stada ogromnych, mitycznych stworów, wyrosły sięgające chmur granitowe turnie.
To piękne opowieści budzące ciekawość i grozę. Będąc gościem na tatrzańskim szlaku spoglądamy na zarysy zboczy, na wierzchołki gór, kojarząc te kształty z obrazami zapisanymi codziennym postrzeganiem prozaicznych przedmiotów. Patrzymy na Krywań. Czy jego wierzchołek rzeczywiście swym brakiem symetrii zasługuje na taki przydomek ? Na początku drogi nie łatwo dociec tej prawdy.
Na górskich wycieczkach zdobywa się różne doświadczenia. Szczególnie te pozostają w pamięci, gdy pogoda dyktuje swoje warunki. Wtedy trzeba umieć cieszyć się z tego co ofiaruje przyroda i nie tracić nadziei, że przestanie padać, a błocko nie będzie się już wlewać do butów. Tak też było na szlakach Beskidu Wyspowego. Do Mogielicy deszcz, mżawka i mgła, a później pogodne popołudnie i piękne beskidzkie panoramy. Niezapomnianym pozostanie również towarzystwo much, które rojami, niczym w filmie Hitchcocka, krążyły nieprzerwanie nad głowami. Mgła, mżawka, błoto a przede wszystkim dokuczliwe owady budowały stan świadomości, niczym ten ze starego dowcipu – „przychodzi baba do lekarza” cała oblepiona muchami. Lekarz z akademicką wnikliwością rzuca dociekliwe pytanie : z czym pani przychodzi ? A pacjentka z satysfakcją dobroczyńcy NFZ-tu rezolutnie odpowiada : doktorze, zostałam zmuszona.
Fotografie nie oddadzą, co prawda, tego specyficznego klimatu, ale opowiedzą wiele o naszej wycieczce na Mogielicę
Pogoda niepewna, ale pojechaliśmy. Nie było czego żałować. Piękne jurajskie klimaty skryte niemal w obszarze częstochowskiej aglomeracji. Kwietne łąki zdobione czerwienią maków, błękitem chabrów, bielą rumianków, zaprowadziły nas w gościnne i pełne religijnej atmosfery sanktuaria. Trasa prowadziła przez Gorzelnię do Sanktuarium Krwi Chrystusa, skąd dojechaliśmy do Promenady w dzielnicy Tysiąclecie i otaczającego ją Lasku Aniołowskiego. Dalej, czerwonym szlakiem rowerowym do Mstowa, odwiedzając historyczny Klasztor Kanoników Regularnych i maryjne sanktuarium. Wracając do Częstochowy odwiedziliśmy Przeprośną Górkę, zatrzymując się przy Sanktuarium Św. Ojca Pio i okalającej go drodze krzyżowej, z niezwykłymi rzeźbami zdobiącymi stacje Męki Pańskiej. W sumie wycieczka niezbyt forsowna, ale bardzo interesująca.
