Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Minął kolejny rok i przyszedł czas na spotkanie zamykające sezon rowerowych wycieczek. Można, co prawda, nie rozstawać się z rowerem w okresie łagodnej zimy, ale to nie to, co letnie rajdy. Chętnych do takich wyjazdów też byłoby mniej. Więc spotkaliśmy się, by raz jeszcze w kilkudziesięcioosobowej grupie powspominać miniony czas. Na refleksje przyjdzie pora i takie pojawią się niebawem na naszej stronie. Tymczasem, korzystając z uroków złotej polskiej jesieni, wyruszyliśmy na leśne ścieżki wokół Blachowni, by po parunastu kilometrach stanąć u stóp polowego ołtarza – miejsca eucharystii. Dziękczynnej, za wspaniały rok, który mogliśmy ubarwić wspólnie przebytymi kilometrami. I za to jesienne słońce, mieniące się kolorami tęczy na mszalnym kielichu. Natrętna pamięć maluje obrazy sprzed roku. To samo miejsce, choć wtedy mroczniej a dziś kogoś nam brak. Smutno Jacku, że pasterzujesz już innej owczarni. Dziś jest z nami ks. Roman i mamy nadzieję, że nie po raz ostatni. Strawa dla ducha, poświęcenie rowerów, by spokojnie czekały wiosennych dni i ognisko. Takie rodzinne. Przecież jesteśmy wspólnotą. To niedzielne popołudnie połączyło nas również dzięki osobie pana Andrzeja Siwińskiego. Był z nami i pozostawił poprzez swą pasję cząstkę siebie i okruch serca. A to, nazywa się tak zwyczajnie, miłością do ludzi. Wokół  ogniska, pośród opowieści i biesiadnych piosenek zasiedli młodzi duchem i metryką. Panowie i panie. I posypały się plany na przyszły rok. Równie piękne i ambitne. Z nadzieją, że za dwanaście miesięcy znów korzystając z życzliwości i gościny pana Leszka Normana, za co mu gorąco dziękujemy, spotkamy się tutaj. A patrząc na zdjęcia zamieszczone w galerii poplotkujemy, komu lat ubyło.

Niespełna cztery godziny po północy. Mrok okrywa ulice, którymi z rzadka snują się sylwetki błądzące we mgle. Może wczorajsi, a może już ranni – niedzielni przechodnie. Mijamy się, z nieśmiałością spoglądając na umykające cienie. Pewnie trudno byłoby im pojąć, po co o tak wczesnej porze siadać na rower. A cel tego przedsięwzięcia – Kraków,  przerósłby percepcję umęczonej sobotnią nocą świadomości. Pierwszy etap wycieczki prowadzi na kolejowy peron częstochowskiego dworca PKP. A tam miła niespodzianka, dzięki ogromnej wyrozumiałości załogi pociągu. To prawda, że czas jest bezwzględnym wymiarem fizycznego świata. Zdarza się jednak, że żyjący w nim człowiek czasem się zagubi. Dzięki wam za to, przyjaciele kolejarze, że potraficie tę życiową prawdę zrozumieć. Życzliwość  przydaje wiary w człowieka i jakże radośniej brzmi w chwilę później Hejnał Mariacki, którym wita nas Krakowski Rynek. O ósmej, w niedzielny, jesienny poranek.

Pierwsza sobota jesieni, a pogoda wciąż oferuje resztki letniej aury. Jakby w darze, po wielu słotnych, mrocznych dniach. My również wracamy do wcześniejszych planów, które kierowały ścieżki naszych wyjazdów w miejsca szczególne, do sanktuariów Archidiecezji Częstochowskiej.  Z tych jeszcze nie odwiedzanych, pozostały Ruda, Wieluń, Pajęczno i Mrzygłód. Od soboty, lista zubożała o to ostanie. Niezbyt liczną grupą rowerzystów KKTA odwiedziliśmy świątynię, której patronką jest Najświętsza Maryja Panna Mrzygłodzka.  Dojechaliśmy tam, dowożąc rowery pociągiem. Trasę powrotną, licząca niespełna 60 km, pokonaliśmy o własnych siłach. Sanktuarium powitało nas przypadkowo otwartą świątynią, dając szansę na chwilę modlitwy i refleksji u stóp patronki tego szczególnego miejsca. A jest ono również mocno związane z kultem modlitwy różańcowej, co w przededniu październikowych nabożeństw potęgowało sens spotkania z Maryją w jej Mrzygłodzkim Sanktuarium. Wychodząc z kościoła, jak wszyscy pielgrzymi tu przybywający, kroki swe skierowaliśmy do ciekawie zaaranżowanej w plebańskich ogrodach golgoty. Żeliwne rzeźby stacji Męki Pańskiej autorstwa wrocławskiego rzeźbiarza Tadeusza Tellera, wznoszą się na wapiennych głazach, podkreślając jurajski charakter tego miejsca. Postacie Maryi i Chrystusa uderzają sugestywnością gestów. Twarze rzeźb emanują ludzkie uczucia trwogi, bólu, matczynej gehenny. Bardzo ciekawe miejsce skłaniające do modlitwy i przemyśleń.

Przejazd do domu nie nastręczył żadnych kłopotów, nie przynosząc również niemiłych niespodzianek. Po drodze odwiedziliśmy obrzeża Myszkowa, Żarki Letnisko, zalew w Poraju. Na leśnym szlaku rowerowym biegnącym z Dębowca przez Poczesną do Konopisk można było zaobserwować pierwsze oznaki jesieni, po czym można sądzić, że następne wycieczki będą jeszcze bardziej kolorowe.

Tatrzańskie krajobrazy zachwycają, czasem budzą grozę, ale zawsze przyciągają  swym niezwykłym urokiem. Idąc po skalnych ścieżkach przemierzamy przestrzenie innego świata. Tam, nawet cisza jest muzyką, a kamienne bryły turni – ścianami labiryntu, z którego chciałoby się nigdy nie wychodzić. Wysiłek mierzenia się z przestrzenią daje satysfakcję i ogromną radość obcowania z czymś wyjątkowym. Jedynym, bo niemożliwym do stworzenia bez potęgi Boga. Wędrówka po górach, to wyprawa w głąb siebie, nie będąca jedynie fizyczną próbą dokonania samooceny sił witalnych. To rozmowa z duszą i zwartościowanie pokładów ludzkiej wrażliwości. To próba znalezienia równowagi ducha w rozedrganym cywilizacyjnymi błyskotkami świecie. A góry, od zawsze są takie same. Trzeba je rozumieć, kochać i czuć wobec nich respekt. I wracać tam, jak najczęściej, bo kryją tajemnice, które wciąż chce się odkrywać.

Mieliśmy ogromne szczęście wrześniową sobotą zauroczyć się majestatem Tatr. Droga prowadziła w poprzek słowackiego pasma Tatr Wysokich, od Starego Smokowca, do Tatrzańskiej Jaworzyny. Piękna, słoneczna pogoda pozwoliła radować się z niezwykłych widoków Studennej Doliny, Lodowej Przełęczy i Doliny Jaworowej. Fotografie, choć nie dorównują rzeczywistości, usiłowały utrwalić te obrazy. Powstała galeria zdjęć z wycieczki, do obejrzenia których zapraszam.

Czytaj dalej →