Katolicki Klub Turystyki Aktywnej

Zaproszenie na nocny spacer do zimowego lasu, mimo zamieszczenia informacji niemal w tym samym dniu, nie pozostało bez odzewu. Proponowane do wyboru trasy liczące : 16 km (mapa tutaj) lub 10 km (mapa tutaj) zostały, jak to czasem bywa zmodyfikowane, co pozwoliło w trzy i półgodziny pokonać prawie 17 km (mapa tutaj). Te wcześniej planowane na : cztery godziny dla dłuższej i dwie i pół dla krótszej, pozostają aktualne nadal jako propozycja następnych spacerów. A najbliższy, jeżeli pogoda będzie sprzyjająca,  możemy zorganizować w piątek, 14-tego grudnia.  Wyruszymy spod kościoła w o godzinie 19.00. Będziemy się poruszać w terenie nieoświetlonym, więc zabierzmy ze sobą czołówki, latarki itp. Dla użytkowników nawigacji turystycznej przygotowałem ślady tras, do pobrania tutaj.

W piątek, 14-tego, udało się wykorzystać ostatni dzień sprzyjającej w tych dniach pogody i pospacerować po pięknym, nawet nocą, zimowym lesie. Tym razem, wyznaczoną przez Bieżeń i Malickie Łąki trasę przeszliśmy tylko z niewielkimi korektami. Mimo, że mrok wyostrza zmysły, czasem utrudnia poprawną ocenę dostrzeżonych w oddali obiektów. Spekulując ocenę wysokości masztu przekaźnika telewizyjnego stojącego w Klepaczce, a doskonale widocznego ponad lasem, dzięki światłom obrysowym, byliśmy w dużym błędzie. Trzeba jednak przyjąć, że ma 340 metrów i jest piątą co do wysokości budowla w Polsce.

Z niepokojem śledziliśmy kolejne meteorologiczne komunikaty zastanawiając się, czy pierwszą grudniową sobotę  można będzie aktywnie spędzić na wędrówce po leśnych bezdrożach. Ktoś powie, z resztą nie od rzeczy, że w każdą pogodę warto wyjść z domu, ale przyjemność z kilkugodzinnego brodzenia w błocie, pewnie niewielu usatysfakcjonuje. Obawy były jednak bezpodstawne i znów się udało. Przepraszam wszystkich, którzy czekali na ostateczny komunikat w piątkowy wieczór, ale z przyczyn ode mnie niezależnych, nasz blog był niedostępny do edycji wpisów. W piękny, już zimowy dzień, przeszliśmy dokładnie 27,63 km,  spacerując lasami aż do „Grubej Sosny”. Ten tajemniczy przydomek został nadany pomnikowemu, umierającemu już potężnemu drzewu, rosnącemu setki lat na południowym skraju Olszyny. Nim tam dotarliśmy, udało się trafić na ślad  historycznej granicy dzielącej nasze okolice na ziemie Rosyjskiej Guberni i Niemieckiej Rzeszy, a na zalewiskach strumyka Olszynka, odnaleźliśmy ślady aktywności licznej kolonii bobrów. Patrząc na mapę trasy, można spuentować tę andrzejkową wycieczkę, jako pieszy rajd na Śląsk, bo definicyjnie stanęliśmy na etnicznie śląskiej ziemi. Dla chętnych powtórzenia takiego spaceru z użyciem urządzeń do nawigacji turystycznej przygotowałem plik ze śladem trasy w formacie gpx, do pobrania tutaj. Zapraszam do fotogalerii, będącej sugestywnym reportażem z wycieczki, oraz na stronę internetową Wojciecha Dukaczewskiego, który jedną z proponowanych przez siebie wycieczek, zainspirował mnie do poznania bliżej „Grubej Sosny”