Okryty bielą śniegu zimowy las, tworzy niezwykłe pejzaże i ukrywa w swoim wnętrzu bajeczne obrazy malowane mroźnym wiatrem i śnieżnym puchem. Większości z nas takie widoki kojarzą się jeszcze z błękitnym niebem i złotymi iskierkami słońca, połyskującymi spomiędzy gałązek. A gdyby niebo było granatowe, prawie czarne, gdzieniegdzie rozświetlone mętnym migotaniem gwiazd, a przed oczyma jedynie plama światła z małej latarki, pełzająca miedzy drzewami w poszukiwaniu ścieżki w śnieżnym bezdrożu? To obraz nocy. Leśnej nocy, kiedy wokół panuje niczym niezmącona cisza, zatopiona w krystalicznie czystym, mroźnym powietrzu, które niemal bezwiednie karmi płuca, a z mroku, co chwilę wyłaniają się strojne bielą choinki, niczym panny okryte ślubnym welonem. Prawda, że inne to piękno, ale jakże urokliwe. A do tego, pewien niepokój o drogę, bo przecież w ciemnościach poznane wcześniej miejsca, nie są tak oczywiste. To klimat nocnego spaceru, który już trzykrotnie tegorocznej zimy towarzyszył nam w późnowieczornej rekreacji. Ostatnia trasa, pokonana w piątkowy wieczór 18-tego stycznia, liczyła niespełna 23 kilometry i pewnie nie będzie to ostatni taki spacer tej zimy.
Przepraszam Wszystkich zainteresowanych, do których z powodu awarii serwera utrzymującego główną stronę KKTA, nie dotarło zaproszenie na ten spacer. Wyjaśnienie i konsekwencje z tytułu zaistniałej sytuacji, opisuję na stronie głównej.
